مثلا" نگفتم که :

*** تعطیلات عید پسرم به خاطر آبله مرغون خراب شد. تعطیلاتی که اینهمه انتظارشو کشید و اینهمه براش نقشه داشت و میخواست با دانیال و دیانا که از مشهد اومده بودن کلی خوش بگذرونه ، تو تنهایی و قرنطینه و سختی گذشت.

*** پسرم قبل از عید به خاطر جو کلاس و مدرسه کمی دلسرد درس میخوند و به قول خانم معلم جنب و جوشش تو کلاس کم شده بود، اما بعد از عید یه وعده ی جانانه حالشو سرجاش آورد. بابایی بهش گفت که اگر ممتاز بشه جایزه براش «وی» میخره. بردیا خوشحال و پرانرژی ممتاز شد و حالا منتظر جایزشه!!!

*** واسه جشن الفبا طبق معمول یه سری کارا به عهده من بود. مثل نوشتن کارتها ی ممتاز ، تهیه اتیکت روی تاج بچه ها، تحویل کیک. کیبورد بردیا رو هم بردیم و قسمتی از برنامه هم اجرای بردیا جان بود. از جشن هم که چیز قابل عرضی ندارم بگم چون فوق العاده بی نظم برگزار شد.

*** 6  جلسه ست که بردیا کلاس زبان کیش مهر میره . خوشحالم از اینکه برعکس چهار سالگیش که با بی علاقگی 3 ترم رو بیشتر نرفت حالا واسه کلاسش لحظه شماری میکنه .

*** چند روزیه داره با شور و شوق یک شعر حماسی از  فردوسی حفظ میکنه و چون کلا" آثار حماسی رو دوست داره و معنی های ابیات رو کامل و ساده براش توضیح میدیم خیلی سریع پیش میره.

ز ایران و از ترک و از تازیان           نژادی پدید آید اندر میان

نه دهقان نه ترک و نه تازی بود     سخنها به کردار بازی بود ....

                  ********************************************************

لوکیشن : (خونه ی ما همبازیها دور هم سر سفره ناهار)

پارسا: بچه ها کی میدونه  پادشاه اولین جنگِ جنگ جهانی دوم کی بوده؟

بردیا: ریچارد دوم.

کامیار:اَ اَ اَ اَ اَ اَ... بردیااااااا از کجا فهمیدی؟؟؟

پارسا: آفرین بردیا درسته.

من :

چهارشنبه شب (۲۵ خرداد ۱۳۹۰) اولین ماه گرفتگی زندگیمو دیدم.

اون شب خونه ی پدربزرگم(باباجون) بودیم. من با تلسکوپ ماه را دیدم اما خیلی خوب نبود.  مامانم برام توضیح داد که این پدیده چیه و چه جوریه. باباجونم گفت: چنین ماه گرفتگی طولانیی هر ۱۰۰ سال یکبار اتفاق می افتد.

وقتی ماه کامل گرفت ما به خونه برگشتیم. من گفتم برم با دوربینم از ماه عکس بگیرم. بابام گفت چه فکر خوبی. من با دو رفتم تو کوچه اما عکسم خوب نشد.

عمو سعید گفته بود ماه که کامل بگیره هر آرزویی کنی برآورده میشه. نمیدونم شوخی بود یا جدی اما من آرزو کردم:

۱- آرزو کردم ۲ نفر که خیلی دوستشون دارم از زندان آزاد بشن.

۲- ماشین میتسو بیشی گیرم بیاد.

من اون شب زیبا و خنده های باباجونم را هیچ وقت فراموش نمیکنم.

آفتاب (چون تو چشمم میره)       آریا (چون که اذیت میکنه) 

خار گل                          اح.ن   ....() 

ماهی (از بس بدمزه ست)           شیطان(البته خودم میدونم که وجود نداره)

مشق                                تخم مرغ  

بردیا که 7 ماهش بود اولین سفر ایرانگردیمونو رفتیم. دو سه شبی بود که پسر همیشه آروم و خنده روی من ، تا یه دل سیر گریه نمیکرد نمیخوابید. تا اینکه یه شب تو هتل ساحل ارومیه متوجه یه دندون کوچول موچولو ، پایین سمت راست شدم(اینو گفتم که یادم نره) . اینقدر منو باباش خوشحال شدیم و ذوق کردیم که خدا میدونه. زنگ زدیم به مامان بزرگا و خبر مسرت بخشو دادیم. اونا بیشتر از ما خوشحال شدن. قاشق سرلاکش که میخورد به دندونش و چیک چیک صدا میداد دلمونو میبرد...........

یادش به خیر!     

دیشب بردیا تو مهمونی دندون جلویی رو نشونم داد وگفت: مامان دندونم خراب شده؟ هرچی باهاش میخورم درد میگیره.

با دقت که نگاش کردم با ذوق گفتم: بردیا دندونت لق شده مبارک باشه!!!!!!

برق شادی از چشمای بردیا پرید و کیف کرد. هممون خوشحال شدیم و حالا به مامان بزرگا گفتیم که دندون بردیا لق شده.

همون دندونی که یه روز واسه دراومدنش خودکشی کردیم.

 

موقعیت: تمرین پیانو - تلاش برای افزایش انگیزه

من: آفرین پسرم تو  واقعا" تیزهوشی.

بردیا: آره مامان خودمم حس کرده بودم یه کمی بالای گوشام تیزه!

موقعیت: آخر شب - بعد از نصیحتهای مادرانه و پدرانه در مورد وظایف شخصی آقا پسر.

بردیا: من میدونم چرا اسم منو گذاشتین بردیا... برای اینکه من برده تون باشم. براتون مشق بنویسم، براتون پیانو بزنم...

ما:

 

خونه های توی کوچه ما ، همه درختهای نارنج دارن غیر از حیاط ما.

بردیا: مامان من امروز به خانم ماهینی (راننده سرویسش) قول دادم براش نارنج ببرم. اونم خیلی خوشحال شد و تشکر کرد.

من: چرا پسرم همچین قولی دادی ما که درخت نداریم.

بردیا: حالا یه فکری میکنم گناه داره.

فرداش که از سرویس پیاده شد دید یه نارنج ریز  افتاده تو کوچه. برداشتش و گفت:

بفرمایید خانم ماهینی اینم نارنجی که بهتون قول داده بودم.

۲۲ دیماه دختر خاله سیما (ژینا کوچولو) به دنیا اومد. ناز و ظریف و مامانی.

بابا با اَسب آمَد.

چه عالمی شده این کلاس اول! خیلی فرق کرده با سالهای پیش و چقدر به نظرم  برداشته شدن نمره و طرح توصیفی عالیه .

هر روز صبح ساعت 7 پروژه بیدار شدن بردیا رو دارم. اولین کاری که میکنم گرفتن Gem tv و صدای کارتون خانواده اسپاگتیه تا بلکه محرکی باشه. وقتی که بیدار میشه هم اولش کلی خواهش و اصرار که همین امروز فقط غایب بشه. بعد که میبینه بی فایده ست بد و بیراه به مدرسه و مسئولین محترم!!!! جالب اینجاست که جمعه ها که آزاده برای خوابیدن کله سحر پا میشه  میاد بالای سر من و هی میگه مامان بیدار شو صبونه بخوریم!

برای کلاسشون پرده و کمد خریدیم. خودم هم دو تا گلدون هدیه دادم.کارتهای الفبا رو براشون نوشتم و پی گیریم که یه تلویزیون و vcd برای کلاس تهیه کنیم تا مثل کلاس بغلی از cd های کمک آموزشی استفاده کنن. البته سیستم اونا رو یکی از باباها از خونه آورده بود.

برای درس گوش و شنوایی طبل و فلوت و بلز و سازدهنی دادم به خانمشون برای امتحان صداهای مختلف،

  روزی که درسشون تغذیه و سلامت بود با کمک یکی دیگه از مامانا توی حیاط زیرانداز و سفره پهن کردیم و با بچه ها صبحانه خوردیم (ساندویچ شکلات صبحانه و شیر و تغذیه های خودشون) و کلی گفتیم و خندیدیم.

من: بچه ها کیا هر روز شیر میخورن؟

همه بچه ها جیغ و هوار و من من و دستا بالا و ...

بعد از 2 دقیقه یکی از بچه ها: اجازه خانم من دروغ گفتم -

و اینچنین بود که یکی بعد از دیگری: منم همینطور... منم....منم....

شنبه گذشته درس جانوران داشتن. من همستر و لاکپشت بردم کلاس یکی هم جوجه آورد.

خانم معلم: بچه ها! مامان صغیری زحمت کشیدن موش آوردن. کی میدونه موش چی میخوره؟

- پنیر.....                              - آشغال...........              - سبزی...........

خانم معلم: آفرین! کجا زندگی میکنه؟

- توی جوب.......                       - توی فاضلاب..........

وااااااااااااااااای همستر بیچاره خوار و خفیف شد!

دیگه مجبور شدم همستر رو نشونشون بدم و توضیح بدم که موش نیست! چیا میخوره! کجا زندگی میکنه! روی یه ساقه کاهو نشوندمش و همینطور که کاهو میخورد یکی یکی سر میز بچه ها بردمش و نازش کردن و دست و پاشو نگاه کردن و سوال میکردن که یه دفعه ارسلان پسر شیطون کلاس کاهوی همسترو یه گاز گنده زد!

(من و بردیا همون روز خونه)

من: بردیا خانمتون تو کلاس بهت میگه صغیری؟

بردیا: نه مامان اصلا". همیشه میگه بردیا ولی امروز میخواسته جلوی شما احترام کَفس(کسب) کنه، یعنی احترام جَوز (جذب) کنه.

 

بردیا در حالی که غش غش میخنده: مامان یکی از بچه های کلاسمون اسمش محموده....... یکی دیگه هم فامیلش احمدیه........ فقط نژاد نداریم. اونم که البته خاله سیمینمه. مگه نه خالم نژادغریقه (نجات غریق)

پسرم به کلاس پنجمی ها میگه بچه های پنجم راهنمایی.

تا یه چیزی میشه که به مذاقش خوش نمیاد میگه: به قول خانم معاونمون این دیگه چه وضعیه؟

یه روز زنگ ورزش گفته بودن هرکی لباس ورزشی نداره نمیتونه بره ورزش. بردیا هم رفته بوده پیش آقای مدیر و تاپی که زیر روپوشش تنش بوده نشون میده میگه میتونم با این ورزش کنم؟ آقای مدیر هم خندش میگیره و میگه: بله!چراکه نه! و آقابردیا هم فوری روپوشش رو در میاره و میره ورزش.

برام که تعریف کرد گفتم بعدش چه جوری دوباره لباساتو پوشیدی؟

بردیا: خانم معاون منو که دید خودش اومد کمکم. پیرزن بیچاره خیلی کمکم کرد...

من : پیرزن بیچاره چیه؟ خانم معاونتون یه خانم جوونه فقط چند تا از موهای جلوی سرش سفیده! (خدا کنه موهای من زود سفید نشه)

.

آرزوش مامور انتظامات شدنه و روزایی که پول میبره از بوفه خرید کنه سر از پا نمیشناسه.جدیدا" هم که تصمیم گرفته دیگه هیچیه هیچی رو از مامانش مخفی نکنه و در بدترین شرایط هم راستشو بگه و بر همین اساس دست به اعترافات تکان دهنده ای از تمام شیطنتهاش زده

جوجه زرده بردیا داره میمیره و پسرم از دیروز تا حالا کنار قفسش کلی سوره قل هو الله و ناس خونده. البته نه واسه فاتحه، واسه شفا. خدا کنه مردن جوجه زود یادش بره........

فکر کنم اینقدر که من شوق و ذوق داشتم و مدام لوازم تحریرای نو و خوشکلشو تماشا میکردم خودش هیجانی نداشت. به خاطر دوستش پارسا که رفت مدرسه باهنر...  به خاطر دبستان قبلیش اخوت که همش غر میزد منو ببر همونجا.... به خاطر خانم موسوی معلم پارسالش... کاملا" درکش میکنم طفلک!!!!

چهارشنبه ۸۹/۶/۳۱:

ساعت هفت و نیم صبح رفتیم مدرسه، بابایی و بابابزرگ بردیا هم دم در مدرسه منتظرمون بودن. خلاصه عکس و فیلم گرفتیم... شیرینی ریختم رو سرش ...

هنوز خیلی چیزا تو مدرسه آماده نبود: کولرا ، دستشویی، آبخوری،وایت بوردا، بلندگو، تمیزکاری که مدیرشون (آقای بهادری )قول داد تا شنبه همه چیز مرتب باشه.

به خاطر ازدحام پدر مادرا توی سالن کلاس بندی شدن و اومدن تو حیاط بعد از صحبتهای مدیر رفتن کلاس و بابایی هم رفت شرکت. تمام مدت بردیا پیچ و تاب میخورد که دلم درده. بالاخره از صف آوردمش بیرون و رفتیم دستشویی. یهو گفت مامان دستشویی لازم نیست اگه بریم خونه دلم خوب میشه و اینجا بود که دوزاریه بنده جیلیلینگ افتاد.

پسرم صداش میلرزید و اشک تو چشماش بازی میکرد اما به شدت غرورشو حفظ کرده بود. هر بار در باز میشد سرک میکشید ببینه من هستم یانه. به خانمشون گفته بودم بردیا شیرینی آورده به دوستاش تعارف کنه وقتی شیرینها رو یکی یکی به دوستاش داد یخش باز شد و حالش کلی بهتر شد.

تا ساعت 10 کلاس بودن بعد خانم یزدان دوست معلم مهربون و با حوصلشون(خدا رو شکر خیالم از معلمش کاملا" راحت شد) بچه ها رو اورد از کلاس بیرون و جاهای مختلف مدرسه رو نشونشون داد و بعد هم مرخص.

*********************

پنجشنبه تو خونه: 

بردیا:مامان فردا چند شنبه ست؟

من با خوشحالی: جمعهههههههه

بردیا: اه ه ه ... فرداش مجبورم برم مدرسه.(اینو با صدای لرزان گفت)

من: پسرم نگرانی؟ دلت میخواد بیای بغلم گریه کنی؟ با هم حرف بزنیم؟

سرشو تکون داد و اومد بغلم و یه کوچولو اشک ریخت و بعد شروع کرد از دلشوره هاش حرف زدن.

شنبه 89/7/3:

ساعت 7:30 با هم رفتیم. صف گرفتن و کلاس رفتن منم باهاش خداحافظی کردم و رفتم یه سری جشن پیش دبستانی کانون پیش حسین کوچولو پسر خاله ش. بعد هم سک سک و شیر کاکائو و کلی خوراکی خریدم و برگشتم پیشش. زنگ تفریح دوم بود. تا منو دید ذوق زده شد معلوم بود حسابی با کلاس اخت شده روحیش بشاش بود. با هم تو حیاط نشستیم و خوراکی خوردیم و خندیدیم. زنگ بعد هم همینطور و تا 11:30 من تنها مامانی بودم که چون خونمون خیلی دور بود یه لنگه پا اونجا مونده بودم. اما برگشتن غیر منتظره من به مدرسه باعث شده بود پسرم حسابی جوگیر بشه و یه عالمه ابراز احساسات کنه:

- مامان کیفتو بده من بگیرم. تروخدا من دوست دارم خودم کیفتو بیارم.

- هروقت کاری داشتی که خواستی براش دولا شی به من بگو . نمیخوام کمر مامان خوبم درد بگیره.

- اگه شما پیر بشی بمیری من چی کار کنم؟ ها؟

- من بیشتر از کارتون دیدن دوست دارم ظهر پیش مامانم بخوابم.

و.... حسابی لاو ترکوند برام. واقعا" ارزش اونهمه خسته شدنو داشت. به قول خودش اونروز ۱۲تا با ۸تا دوست پیدا کرده بود براش غذای ویژه درست کردم(ماکارونی) کمی کارتون با هم دیدیم و خوردیم و بعد .اما شب دوباره دلشوره گرفته بودش که دوچرخه سواری تو پیست ساحلی شارژش کرد. پارسال که آمادگی بود اصلا" این مشکلا رو باهاش نداشتم خیلی خوشحال و با اعتماد به نفس بود.

امروز  یکشنبه 89/7/4:

جوجه تنهایی با آژانس بانوان رفت مدرسه.  به راننده زنگ زدم گفت بردیا گفته شما نمیخواد باهام بیای  داخل. اینجا مدرسمه خودم بلدم برم تو. به دفتر مدرسه هم زنگ زدم گفتن خوش و خرم تو کلاسه. ظهر میرم دنبالش تا وقتی سرویسش جور بشه.

خدا پشت و پناهت کلاس اولی کوچولوی من

روز پنجم رمضان بود که آقا بردیا جشن برگزار کرد!!!!!!!!!! ژله دست پخت خودش که اینقدر روش کاکائو و سنگریزه شکلاتی ریخته بود که گند زده شده بود، چندتایی شرشره با چسب نواری،به اندازه قد خودش چسبونده بود به دیوار، کانال pmc گذاشت و کلی برامون رقصید و خلاصه چه ها که نکرد...

من: بردیا به چه مناسبت میخوای جشن بگیری؟

بردیا در حال ژله هم زدن: به مناسبت پایان ماه رمضون.

من: مامانی ماه رمضون تازه شروع شده که!

بردیا: نه دیگه! تمومه! مگه نه دیروز پریروز جمعه بود؟؟؟

تازه فهمیدم که یکی واسش توضیح داده که باید 4 تاجمعه بگذره تا یک ماه تموم شه بردیا جان هم متوجه 4 نشده.

علت تنفر ایشون از این ماه اینه که کلاس فوتبالشو که اینهمه با عشق می رفت و روزایی که نمی رفت هم بیقرارش بود،  بی معرفتا تا پایان ماه رمضون تعطیلش کردن. گفتم بیمعرفتا چون تاره شنیدم که بزرگسالا میرن اما بچه ها نباید میرفتن.

************************************

بردیا: مامان یه سوال خصوصی!

من: بفرمایید.

بردیا: افتلاخ سنی شما و بابا چقدره؟

************************************

من: پسرم امروز با پارسا خاله بازی کردین  وسایلشو چرا جمع نکردین؟

بردیا: مگه ما دختریم که میگی خاله بازی؟ باید بگی عمو بازی.

من: راست میگیاااااااااااااااااا

************************************

داشتم کاغذماغذا رو مرتب میکردم که یه یادداشت پیدا کردم... آرزوهای بردیا سال88
1- زودتر برم کلاس اول. (داره برآورده میشه)
2- مدرسم یه روز در میون بشه. (این که نشد هیچ، شیفت ظهرش هم از دست رفت)
3- مدرسم خوب پیش بره. (ایشالا)
4- شاهین تو همه بازیاش برنده شه. (آخی)
5- تو انتخابات بعدی مو*سوی برنده شه. (کاش همیشه بچه بودیم )
6- زودتر مامانم برام لگو بخره. (معلومه این آرزوها مال قبل از تولدش بوده)
7- برم پیش برج ایفل. (میریم مامانیییییییییییی غصه نخور)
8- برج میلاد رو ببینم. (این یکی رو حتما" برآورده میکنم)
9- خدا از دستم خوشحال باشه.(قربونت برم)
10- ا.ن زودتر بمیره.(خصوصی ترین آرزوی دنیام)()
11- خودم ماشین سمند بخرم. (بنز میخری تو پسرم)

************************************

با یه دختر خانم ناز شیرازی به نام هلیا آشنا شد (دختر دوستم) که کمتر از 1 روز مهمونمون بودن. خیلی اخلاقاشون با هم جور بود واسه همین کلی با هم صمیمانه بازی کردن. حرکت جالبشون موقع شام تو فست فود کاکتوس بود که دیدم دوغ هاشونو ریختن تو لیوان  (لیوانای کوچیکی که به عنوان در  روی دوغه) و بعد به هم زدن و گفتن به سلامتی و با هم خوردن. من و مامان هلیا به هم نگاه کردیم و با هم گفتیم: فارسی واااااااان !!!!!
وقت خداحافظی هم آنچنان محکم همدیگه رو بغل کردن و بوسیدن که ما از ترس اینکه همو خفه نکنن جداشون کردیم.   خدا رو شکر که این دو تا پیش هم نیستن نه؟ به امید دیدار هلیا

                                      **************

مامان ستاره داره واسه نی نی خاله سیماژاکت میبافه    نی نی مثل بردیا بهمن میاد.

بردیا رو با کلی مکافات دبستان "ناخدا عباس" ثبت نام کردم. دبستان نوساز فرهنگیان که امسال قراره با کادری مجرب اولین سال فعالیتشو شروع کنه. از ما دوره و کمی استرس رفت و آمدشو داریم اما امیدوارم ارزششو داشته باشه.

نمیدونم چرا هرکی اسم مدرسه رو میشنوه اول میخنده!!!!!!!!

ناخداعباس ، شاعر ، نوحه سرا و نوحه خوان قدیم بوشهر بوده که یکی از چهره های ماندگار این شهره. نوحه های مرحوم بخشو از آثار ناخدا عباسه. اما متاسفانه نسل من حتی اسمش رو هم نشنیده.

*******

کلاس سفال و نقاشی رو که به خاطر مشکلات رفت و آمد یک ماه بیشتر نرفتیم. اما باید بگم فضای کانون خیلی دلچسب و جذاب بود. حیف!

اما از اونجایی که پسرکم خیلی خوش شانس بود عموش مربی مدرسه فوتبال جهاد کشاورزی شد و الان سه جلسه ست که با لباس "رونی" و یک جفت کفش باحال میره فوتبال و از همه جالب تر زمانیه که برمیگرده!

اول که میاد یه سلامی میکنه که انگار همه گوششون سنگینه... بعد خسته خودشو میندازه رو مبل و درخواست آب میکنه و همه این حرکاتش در حالیه که اِفه های فوتبالیستی و ژستای بزرگونه به خودش گرفته. قیافه میگیره و دست تو موهاش میکنه و وقتی باهاش صحبت میکنیم یه لنگه ابروشو میندازه بالا و کاملا" جدیه...... .و البته حالا نتیجه بازیهاش هم واقعی تر شده و از ۴۰-۰  و  ۲۵-۱۲  رسیده به  ۰-۰  و  ۳-۱

خوشحالم که در کنار عموش این شرایط خوب براش جور شد.

   دیشب که از تمرین اومد برای اولین بار خودش به تنهایی حموم کرد. خیلی خوشحال بود و همونجوری که بهم قول داده بود حمومشو زود تموم کرد. منم که میخواستم فقط  آبی به تنش بخوره تا وقتی حوله پوشید نرفتم سراغش. موهاش که تمیز بود و کف توش نمونده بود اما با اینکه شامپو زده بود اصلا" موهاش بوی شامپو نمیداد. معلوم بود یه کم بالای سرشو با شامپو مالمالی کرده و سریع رفته زیر دوش. گربه شور شنیدین تا حالا؟

*****

باید سعی کنم این یک ماه آخر برنامه خوابشو تنظیم کنم تا واسه مدرسه سختش نباشه. الان بردیا 1-2 میخوابه و  11-12 بیدار میشه.

اما خداییش چقدر زندگی با شیفت صبح همیشگی سخت میشهدوران خوشی دیگه به سر رسید. بیچاره کارمندا!

یه مسافرت کوتاه با دوستامون به کیش داشتیم... این سری خریدایی که واسه بردیا کردم خوب بود. به بردیا هم خیلی خوش گذشت چون دو تا همسفر کوچولو داشت.

بهار خانم! با لبخندهای عسلی

کامیار مهربون! با چشمای شیطون و خنده های دوست داشتنی

نمایشگاه

بولینگ مریم

   پردیس۲

 اتاق کاپیتان لندینگ

 و کلی خاطرات خوش و فراموش نشدنی و... در آخر هم موبایل بابایی گم شد 

***********************************

فعلا بردیا علاوه بر یک روز در هفته کلاس پیانو، با کلی مکافات رفت و آمد دو روز در هفته هم کلاس نقاشی و سفال (به قول خودش کلاس لیوان) میره کانون پرورش فکری.

در تکاپوی ثبت نامش هستیم و امیدوارم بتونیم یه مدرسه خوب بفرستیمش.

کلاس اسکیت برنامه بعدیشه که در اسرع وقت ترتیبشو میدم. با اینکه هر روز بازی و تفریحش به راهه اما مدام میگه :حوصلم سر رفته.

حتی گاهی صبح از خواب که بیدار میشه تا چشمشو باز میکنه آروم میگه حوصلم سر رفته...

چهاردهم اردیبهشت جشن پایان سال بردیا اینا بود. دبستان اخوت مدرسه خوبی بود و از همه مهمتر معلم خیلی خوب و دلسوزی داشتن اما به خاطر شلوغی زیاد مدرسه احتمالا" سال دیگه بردیا رو اونجا نمیفرستم. جشنشون بد نبود. شعر و حدیث و سوره خوندن، معلم و مدیرشون کمی صحبت کردن بعد هم کلاه فارغ التحصیلی و جایزه و پایان نامه و پذیرایی و گل و بادکنک. بردیا خیلی غصه میخوره که تا آخر عمر دیگه نمی تونه بره آمادگی ! (جدیدا"  تکه کلامش سر هر قضیه ای شده: تا آخر عمر؟؟؟) خانم موسوی عزیز خوشحالم که بردیا دوره آمادگیشو پیش شما گذروند و ممنون از تمام مهربونیها و زحمتاتون.

بردیا فعلا" مشغول کلاس پیانوست و اگه امکانش جور شه میخوام کلاس اسکیت و فوتبال بفرستمش.

 پسرم یک شبه دوچرخه سواری رو هم یاد گرفت چون خیلی دوست داشت زود یاد بگیره بابایی کمکیهای دوچرخه کوچیکتره رو باز کرد تا پاش راحت به زمین برسه. چند تا راهکار هم بهش یاد داد و بردیا همون شب توی خونه موفق شد و دیگه نیاز به پارک و آموزش نشد.

من: بردیا دوست داری بزرگ شدی چی کاره بشی؟

بردیا: مهندس - خواننده - فوتبالیست.

من: چه خوب! هم تحصیل کرده هم هنرمند و هم ورزشکار میشی.

بردیا با ژست جدی: بله دیگه! ساعت 1 میرم شرکت ساعت 3 میرم اجرای خوانندگیم ساعت 9 هم میرم فوتبال.

محل کار من بودیم و بردیا با یکی از خانما گرم صحبت بود.

بردیا: عراق چسبیده به ایرانه. چسبیده ی چسبیده. من تو پازلم دیدم.

خانمه:آره عزیزم عراق همسایه ماست.

بردیا: چی؟؟؟ عراق همسایه شماست؟؟؟

این روزا بردیا واسه مشتریام یخمک درست میکنه.

تا میرسه چهار پنج تا ژله و نصف ساندیس میندازه بالا بعد بقیه ساندیسو میریزه تو ظرفای کوچیک ژله و میذاره بالای یخچال و همینجور بیقراره تا یخ بزنن. گاهی هم میشینه رو پله ها و برامون شعر میخونه... اونم نه شعرای مهدشون... شجریان و داریوش و همای و از همه مهمتر یار دبستانی و ای ایران. خلاصه پذیرایی تو سالن ما مفصله.

یه شب میخواستیم سه تایی فیلم   سرود کریسمس (همون کارتون عمو اسکروچ قدیمی خودمون) ببینیم هنوز اولای فیلم بود که رسید به صحنه ای که عمو اسکروچ خواست دربزنه یهو دسته در شبیه قیافه شریک خدابیامرزش شد. یک آن بردیا یه جیغ بنفش کشید که دل ما رو هم خالی کرد و کلی ترسیدیم و از خیر دیدن فیلمه گذشتیم. اما تا کلی یاد قیافه بردیا میفتادم و میخندیدم.

واسه تعطیلاتش برنامه ریزی ساعت به ساعت داشتم اما پسر اینقدر خواب صبح رو دوست داره که هنوز موفق نشدم.

همستر سفیدمون (عمو) از همسرش کتک خورده و این شکلی شده

وااااااای عسلک بیچاره مرد. چه مرگی!!!!!!!!!!!!فقط دو روز پیشمون موند...

بردیا عاشق عسلک بود اما چون با حرکاتش آشنایی نداشت همینکه خواست بگیرتش روش پا گذاشت!! عسلک یه وری افتاد و در حالیکه دست و پا میزد کمی خون از سرش اومد و ....

داشتم میمردم اما وحشت بردیا حواس منو کاملا" از عسلک پرت کرد. جیغ میزد و مثل کسی که تو هوای سرد مونده باشه میلرزید رنگش پرید... گریه کرد... موهاشو کند. هیچ وقت اینجوری ندیدمش. بغلش کردم و به باباش گفتم سریع همسترو ببره بیرون. هرکاری میکردم بردیا آروم نمیشد بهش آبقند دادم و باهاش راجع به مردن حیوونا و اتفاقی که افتاد و احساسش حرف زدیم. اما اشکش تا نصف شب خشک نمیشد بابایی صدام کرد و آروم گفت: برو بهش بگو ....

 با خوشحالی رفتم تو اتاق و گفتم بردیا یه خبر خوب!!!یهو پرید بچم ! گفتم همین الان دوست بابا با موتور اومد دم در عسلکو برد دامپزشکی. آخه نمرده بود فقط گوشش آسیب دیده بود. طفلک از خوشحالی زد زیر گریه و محکم بغلم کردو بالاخره بعد از اینکه آروم شد و کلی سوال کرد خوابید و اون شب تو رختخوابش بارون اومد. منو بابایی هم خوابمون نبرد و فرداش نه بردیا مدرسه رفت و نه باباش سرکار.

بابایی رفت تا یکی عین عسلکو پیدا کنه. اما موفق نشد و بالاخره زنگ زد و گفت پسرم عسلک خوب شده اما به خاطر آمپولی که زدن رنگ موهاش عوض شده شاید بعدها رنگشم درست شه. نمیدونم چه جوری بردیا که اینقد تیزه باور کرد و با خوشحالی گفت اشکالی نداره بابا زودتر بیارش. انگار خودشم میخواست که باور کنه عسلک داره برمیگرده. عسلک خانم حالا خاکستریه. بهمون عادت کرده و ما هم دوسش داریم. دلم نمیخواست بهش دروغ بگم و بهتر بود که مسئله مرگو با مرگ حیوونای خونگی درک کنه اما این یکی فرق میکرد چون قاتل خودش بود. اگر هم میگفتیم عسلک بیمارستان مونده و این به جاش اومده همیشه منتظر میموند. جالب این بود که گوش عسلک جدید آسیب دیدست. فقط کمی بزرگتره که اونم افتاد تقصیر آمپوله. اسم همستر سفیدمون هم عمو شد چون عموی عسلک بود و صاحب قبلیش عموی مهربون صداش میکرد بردیا هم میگفت هیچ اسمی غیر از عمو بهش نمیاد.

درد دل بردیا موقع مردن عسل: مامان اگه آریا(پسرعمه) مرده بود هم من اینقد ناراحت نمیشدم. اگه خدا بهم بگه آریا رو میبرم به جاش عسلکو میدم من قبول میکردم... مامان من دارم خواب میبینم؟

من: طفلک آریا!!!!

عسلک بعد از آمپول                      عسلک قبل از آمپول

.

بردیا هفته آخر اسفند رو مدرسه نرفت چون هم من خیلی گرفتار بودم و هم شیفت صبح بود و درس بخصوصی نداشتن. فقط آخرین چهارشنبه سال برای جشن رفت مدرسه. قرار بود راس ساعت همیشگی تعطیلی بابایی از شرکت مرخصی بگیره و بره دنبالش. ساعت 11 و ربع بردیا از دفتر مدرسه به من زنگ زد و باصدایی پر از بغض گفت: مامان جشنمون تمومه ولی کسی نیومده دنبالم!!!

من: پسرم اگه منتظر بمونی بابا تو راهه الان میرسه نگران نباش. مگه بچه ها رفتن؟...(خیلی دلم براش سوخت)

بردیا: نه همشون هستن ولی میترسم همه برن من تنها بمونم!!!

هرچی روانشناس بازی در میارم این ترس از تنها موندن و جا موندن و گم شدن هیچ وقت از ذهنش نمیپره.

بابایی هم که قضیه رو فهمید کلی ناراحت شد که چرا 10 دقیقه زودتر تعطیلشون کردن و بچه رو نگران کردن.

وقتی برگشت خونه کلی شکلات و میوه بیسکوییتو پیک نوروزی و مشق عید و خرت و پرت و علاوه بر اینها یه اسکناس 200 تومنی با امضای خانم موسوی معلم مهربونش هم بود که این یکی به نظرم کار قشنگی بود.

*****************

عید خوب و خوشی داشتیم. مهمون فراوون بود . غیر از خودیها دوستامون از ساوه هفته اول عید خونمون بودن و هفته دوم هم پسر عموی بابایی با خانمش. خیلی خوش گذشت اما اینقدر سرم شلوغ بود که نمیدونم واسه بردیا هم همینقدر خوش بوده یا نه. چون بچه ای دور و برش نبود و مجبور بود با بزرگترها سرگرم باشه.

هفته اول همه جا رو دنبال جوجه براش گشتیم و گیرمون نیومد اما هفته دوم جوجه فراموش شد و سرگرمیش شد همسترهای عمو امین (مهمونمون) که بالاخره یه جفتشو براش گذاشتن. بردیا عاشقشونه و حسابی باهاشون سرگرمه.

امسال عید غیر از نه تا ماشینای جورواجوری که عمه هام و خاله سحر و مامان ستاره و من و بابایی بهش دادیم 30 تومن هم پولاش شد یه بازی لی لی پارچه ای هم عمه اسما داد. البته به خاطر مهمون داری کلی از عید دیدنیا رو نرفتیم وگرنه کلی دیگه هم کاسب میشد.

قبل از عید خیلی سرم شلوغ بود و صبح و بعد از ظهر بردیا و بابایی تنها میموندن. وقتی شب خسته و کوفته برمیگشتم انگار آقا بردیا بمب تو خونه ترکونده بود اما همینقدر که خوب و آروم پیش باباش مونده بود و خودشو با همه چیز سرگرم کرده بود برام کافی بود. همش میگفتم عید براش جبران میکنم. تمام تعطیلات میبرمش گردش و شهربازی و دریا و هرجا که دوست داره. برای عیدش برنامه ها داشتم و الان خیلی ناراحتم که فقط یک شب دریا بردمش و بقیه روزا جاهایی که میرفتیم واسه بچه جذابیتی نداشت. حتی توی خونه هم براش وقت کافی نداشتم.خوشبختانه لگویی که قبل از عید گرفتیم براش خیلی سرگرمش کرد.

حالا کمکت میکنم که از همسترات خوب مراقبت کنی و باهاشون خوش بگذرونی فعلا" اسم یکیشون عسلک خانمه رنگشم قهوه ایه. واسه سفیده هنوز اسم نذاشتیم.

بردیا: مامان آقای مدیر و ناظممون خیلی اسمای وحشتناکی واسشون گذاشتنااااااااا!!

(صداشو بم کرده بود) غلام زادهههههه...... افشاااااار ..... وووووووی  

مثلا" وقتی کوچیک بودن مامانشون میگفته: غلام زادههههههه بیا ناهار بخور!!!!

من: پسرم! مگه من وقتی میخوام صدات کنم میگم: صغیری بیا ناهار بخور؟

آقا بردیا تازه دوزاریش افتاد (ببخشید! کارت تلفنش جواب داد) 

من در حین صحبت با همسر گفتم: ...وای خدایا عذاب وجدان گرفتم...

بردیا: مامان! عذاب وجدان گرفتی؟

بعد از چند دقیقه صدای گریش از اتاقش بلند شد. رفتم در اتاقش در زدم (از وقتی بهش توصیه کردم که پشت هر در بسته ای در بزنه هرکی وارد اتاقش بشه باید در بزنه ولی خودش از این قانون مستثنی ست) دیدم از گریه هلاکه! منو محکم بغل کرد و گفت: مامان من نمیخوام شما رو از دست بدم... چرا شما عذاب وجدان گرفتی. یعنی میمیری؟؟؟؟

دیروز برای آزمایش خون و چکاپ بردمش آزمایشگاه. بچه ای که قبل از بردیا خون داد آزمایشگاهو رو سرش گذاشته بود. بردیا رنگ به روش نبود دلم خیلی براش میسوخت. آروم زیر گوشش گفتم: عزیزم نگرانی؟ با لبخند گفت: نه اصلا".

نوبتش که شد خودش نشست رو صندلی و آستینشو بالا زد. دست کوچولو و باریکش خیلی ناز بود سوزن که فرو رفت یهو دردش گرفت اما سریع به خودش مسلط شد و کارش زود انجام شد. پنبه که رو دستش گذاشتن به خانمه گفت: دستتون درد نکنه خیلی حال داد!

....و اما عکسای تولد:

آریا کوچولوی ۱ ساله پسر عمه بردیا

حسین پسر خاله خوش تیپ بردیا

اینم ژله زیبای من که حیف بود عکسش نباشه

.

.

.

.

.

***************************

پسرم! امشب آقاجان برای همیشه رفت. 15 بهمن 1388.خیلی دلم گرفته خیلی...

۶ سال پیش...! چه زود ۶ سال گذشت!  

چقدر مضطرب خوابیدیم چون میدونستیم فردا روز پر هیجانیه. تو داشتی دنیا میومدی و حس عجیبی خونه رو پر کرده بود. نمیخوام غلو کنم و بگم همش عشق و شادی بود. برای من شوق دیدن تو توام بود با ترس و استرس. صبح زود دردهای مبهم و ضعیف خبر از بزرگترین اتفاق زندگیمو میداد. مصمم بودم که این تجربه رو خوب و با روحیه قوی پشت سر بذارم.  من ۹ ماه خودمو برای امروز آماده کرده بودم و یاد گرفته بودم که هر درد رو موجی تصور کنم که برای رسیدن به تو باید بر اون سوار شم! حالا وقت پس دادن این درسا بود. وجود عاصفه عزیز و مامان مهربونم و کمک مامای دلسوزم باعث شد من اونروز یه مامان قوی و باکلاس باشم !!!!

ساعت ۱۰ شب دنیا اومدی. اون شب بارون اومد و بوی نی نی همراه با بوی خاک خیس تنم رو پر از عشق کرد. ای کاش اون شب بابایی هم میتونست پیشمون باشه تا توی اون حس خوب شریکش میکردیم.

مامان ستاره خیلی ازمون مواظبت کرد و حسابی زحمت کشید. چون من تلافی باکلاسیمو بعد از زایمان کردم.  به هزار و یک دلیل غصه میخوردم و اشک میریختم: - چرا بابایی نمیتونه دائم پیشمون باشه؟  - چرا نمیتونم نی نی رو دوست داشته باشم؟  - حالا من چه جوری بزرگش کنم؟   - دلم واسه خونه تنگ شده!   - از حالا دیگه من مادر شدم؟   -میدونم دیگه هیکلم درست نمیشه! ........ (به دل نگیریااااا بعضی مامانا اینجوری میشن)

حالا که یادم میاد... لبخند میزنم و بغض گلومو میگیره. اگه دوباره اون روزا برام تکرار میشد خیلی بیشتر و بهتر از نوزادیت لذت میبردم. شاید اون سردرگمی کمی هم اقتضای سنم بود.

 این ۶ سال با این سرعت گذشت، بقیشم به همین سرعت میره.  وقتم برای تو بغل گرفتنت زیاد نیست. پس حالا تا میتونی تو بغلم بمون.

میوه ی شیرین عشقمون تولدت مبارک.

بردیا: مامان من تصمیم گرفتم ترک تحصیل کنم! آخه خیلی دارم سختی میکشم.

من:چرا؟  اونوقت وقتی بزرگ شدی میخوای بگی من تا مقطع آمادگی درس خوندم؟!

بابا: ( )

بردیا: آره هیچ اشکالی هم نداره .

من:اونوقت دیگه نمیتونی شغل خوبی انتخاب کنی. مجبور میشی رفتگر مهربون بشی.

بردیا: نه من دوست دارم بابای مدرسه بشم. اسم تمام چیزایی که باید بفروشم هم بلدم. چیپس، پفک، پفیلا، شیرین عسل ...

من: خوب بابای مدرسه هم باید تحصیلکرده باشه. چون باید نامه های مدیرو ببره اداره، با کتابای مدرسه سر و کار داره، خیلی کارا لازمه بلد باشه.

بردیا: این آقای مدیرمون خیلی مرد بدجنسیه ها . خیلی از بابای مدرسه سوءاستفاده میکنه.

به بردیا یه جایزه بدهکار بودم که خداروشکر با یه سک سک ختم به خیر شد. البته از اونجایی که راضیش کردم با پولش به جای این مزخرفات چیزای خوب بخره، خیلی جایزهه بهش چسبید.

خودش هم مثل گربه ای که دستش به گوشت نمیرسه مرتب با مغازه دارا جروبحث میکنه که: چرا با این شانسیا و چیپس و پفکا بچه ها رو گول میزنین! اینا توشون یه مشت آشغاله به جاش بهشون شیر و موز و پسته بدین.

خلاصه تو سک سک بردیا یه مقدار کاغذ و خودکار و یه بسته ۱۲ تایی بادکنک بود. هرچی بردیا با من و بقیه چونه زد که همشو باد کنیم همه یه جوری از زیرش در رفتیم تا اینکه دیدم یه گوشه نشسته و سعی میکنه خودش بادشون کنه. تا بالاخره موفق شد

خداییش عالی هم باد میکرد. بادکنکا بیشتر از هوا پر بودن از قطرات شبنم منم تند تند براش میبستم. همه رو که باد کرد خیلی جدی و مصمم از من خواست بهم وصلشون کنم و بزنم سر چوب تا فردا تو کوچه به دوستاش بفروشه! 

یادم اومد که همین چند روز پیش با یه بادکنک فروش روبرو شده بود. کلی خودمو کنترل کردم تا نخندم و غرورشو نشکنم. آخیییییی!!! یادش بخیر خودمم از این کارا کردم! به خاطر اینکه پسرای همسایمون فرفره میفروختن من و خواهر کوچولوم هم یه روز به دوستامون فرفره های کج و کوله فروختیم.  مامانم هم بهمون اجازه داد امتحان کنیم و حالا میفهمم که اونم چقدر اونروز تو دلش به ما خندیده.

خدا رو شکر همون شب عموها و خانماشون خونمون بودن و همه با هم بادکنکاشو خریدیم و کار به کوچه نکشید. قیمتشون دونه ای ۵۰ تومن بود و از اونجایی که دوست داشت فروشنده بازی در بیاره ۵۰ تومن که میگرف ۱۵۰ تومن پس میداد.

پسرم اینا رو برات نوشتم چون اینقدر کوچولویی که خاطره فروشندگیتو  فراموش میکنی.

عزیزم تو کمی زودتر از (من و خاله) یا (بابا و عمو) اقدام به اینکار کردی.

سه مسئله ی عمده در مورد سیاست های جدید آموزش و پرورش کشور آنچنان حالمو گرفته که مدام میگم چرا شرایطشو ندارم که بچمو از این محیط بیرون بکشم و ببرم جایی که به وجودش احترام بذارن و با سلیقه های احمقانه با آیندش بازی نکنن! خلاصه میگم:

مسئله ی اول... حذف سرگذشت سلسله های پادشاهی از کتابهای تاریخ.

به نظر شما چی میمونه از سرگذشت کشورم؟ انقلاب گل افشان اسلامی؟ فقط همین؟  با حذف این بخشهای عمده که کل گذشته و زندگی اجداد ما رو در بر میگیره چیو میخوان از اصالت و هویت ما کم کنن؟

خسرو معتضد، ‌كارشناس مسائل تاریخی هم در یه واكنش منفی گفت: «حذف پادشاهان از كتاب‌های درسی یك نظر ناپخته‌ای است كه از سوی افراد ناآگاه و كم‌سواد داده شده، مگر میشود طی طرحی نام پادشاهان را از این مملكت حذف كرد؟  حتی یك ورق از تاریخ ایران هم نباید حذف شود. درس تاریخ مرده‌ترین درس ایران شده و علت آن هم نظریاتی است كه اینگونه افراد داده‌اند؛ انسان از شكست‌های پیش‌آمده در تاریخ باید درس بگیرد و اگر افرادی مانند سلطان محمد خوارزم‌شاه باعث شكست‌های بسیار در ایران شده‌اند و انسان‌های ابلهی بوده‌اند، ما باید به جای حذف آنها از اقدامات آنها عبرت بگیریم.»

مسئله دوم ... کتابهای درسی از 9 سالگی دخترانه و پسرانه میشوند!

هنوز نمیدونم برای این حرکت مشمئز کننده چه دلیلی آوردن اما ریشه ی تفاوتهای دختر و پسر رو از 9 سالگی پایه ریزی میکنن. و مطمئنا" فقط برمیگرده به مسائل شرعی و اینکه 1400 سال پیش دخترای کشور عربستان 9 ساله بالغ میشدن حالا طفلای معصوم ما باید توی این سن تحت فشار و محدودیت قرار بگیرن و حتی کتاب و درس و آموزششون هم متفاوت باشه. کاری که در پست ترین کشورهای جهان سوم هم انجام نمیشه...

درسا جالب میشن:صغری فداکار - مریمک کجایی - تصمیم اکبر .

مسئله سوم... حضور روحانیون به طور رسمی در کلیه مدارس کشور برای پاسخگویی به مسائل شرعی و نظارت بر آموزشهای مدرسه.

چند وقت پیش یه کتاب روانشناسی اروپایی از دوستم گرفته بودم که کودکی که دچار بحران روحی و جسمی بود با کمک معلمش تحت نظر روانشناس و متخصص اطفال مدرسه قرار گرفت.

واقعا" حسرت خوردم. اینهمه پزشک عمومی و روانشناس بیکار چرا نباید از اونها توی مدارس استفاده بشه؟ وقتی توانایی استخدام ناظر مسائل شرعی رو دارن ، وجود پزشک از اون هم واجب تره.

وقتی کمترین بودجه ی این مملکت ثروتمند، به آموزش و پرورش اختصاص داده میشه دیگه میشه همه چیزو از ابتدا تا انتها درک کرد.

.........میخوام بچمو از اینجا ببرم..............

*  *  *  *

یه روز بردیا که از دنده ی راست بلند شده بود، حسابی جوگیر و سخت مشغول کمک و روفت و روب بود.

من: بردیا هرچی تو هال پخش کردی جمع کن.

بردیا: چشم مامان من حرفتونو گوش میکنم من باید حرف شما رو گوش کنم. شما مثل خواهر بزرگتر من هستین!

من:

بردیا: مامان میدونی چرا وقتی که میخوایم بزرگ بشیم پاهامون درد میگیره؟

من: چرا؟

بردیا: آخه فرشته ها میان پاهامونو  میکشن تا دراز شه واسه همین پا درد میگیریم.

داشتیم یه صحبت بزرگونه میکردیم که بردیا پرید وسط و سوال کرد. منم قضیه رو ماهرانه (البته به خیال خودم) پیچوندم و سعی کردم از اصل موضوع دورش کنم که بردیا با ناراحتی گفت:

ببین مامان من دیگه بزرگ شدم همین روزا زن میگیرم، بچه دار میشم، حالا شما هرچی به من دروغ بگی منم همینا رو یاد میگیرم و به بچم یاد میدم... خوب میشه اینجوری؟ خوبه بچم مثل من دروغ یاد بگیره؟ خوبه مثل من «لک و لعوض»*** بشه؟

*** یه اصطلاح محلیه به معنی شلخته و بیچاره

پسرم وقتی میخواد با یکی برای اولین بار ارتباط برقرار کنه معمولا" این سوالا رو میپرسه، دیروز هم طرفش یه خانم بود:

بردیا: شما سبز رو دوست دارین یا قرمز؟

- هیچکدوم.

بردیا: شما زردین؟

- نه!

بردیا: بنفش؟

- نه!

بردیا: ای بابا!!! کدومش؟ موسوی؟ کروبی؟ رضایی؟ احمدی؟

- ...... (تازه خانم اومد تو باغ).

عروسک من تازگی سخت مشغول پول جمع کردن شده یه کیف پول مشکی داره توش عکس و کارت ویزیت گذاشته و کلی پنجاه تومنی و صد تومنی و دویست تومنی رو که روزانه به عنوان پول توجیبی میگیره مرتب توش گذاشته روزی دوبار پولاشو میشماره و ما هم تشویقش میکنیم. فکر کنم تا حالا سه چهار هزار تومن جمع کرده. امیدوارم تا عید این احساسشو داشته باشه تا برعکس سالهای قبل که فقط کادوها خوشحالش میکردن پولا هم براش هیجان انگیز باشه.

تولدش نزدیکه دلم میخواد امسال یه کم متفاوت برگزار بشه. ببینم چیکار میشه کرد!

تعطیلات عید غدیر خیلی خوش گذشت چون برای اولین بار به جزیره زیبای کیش رفتیم.

اونجاهم جمعمون جمع بود و با دوستامون کلی کیف کردیم

پارک دلفینها و پرندگان عالی ترین مکان برای بردیا بود به خصوص ورودش که با قطار بود...

 آکواریوم ماهیهای آب شور و نمایش شیر دریایی و دلفینها خیلی دیدنی بودن. 

دلفینی که دستشه از پارک خریدیم و اسمشو مثل دلفین پارک سالی گذاشت.

هوا خوب و آفتابی بود.

روز دوچرخه سواری برای بردیا یه روز فراموش نشدنی بود چون اینباربین دوچرخه های من و باباش حرکت میکرد. کلی خندیدیم،با هم تصادف کردیم و مسابقه گذاشتیم. 

توی ماسه های سفید ساحل بازی کرد و به ماهیهای رنگارنگ کنار اسکله غذا داد.

بعد از سه روز با کلی خاطره ی خوش با کشتی برگشتیم. بردیا با دیدن ماشینمون که تو بندر آفتاب تک و تنها منتظرمون بود اشک تو چشماش حلقه زد و صندلیهاشو غرق بوسه کرد!!!

بابای عزیزمون ازت ممنونیم که همه ی تلاشتو کردی تا به ما خوش بگذره . خیلی خیلی دوستت داریم.